سید مرتضی سبزقبا

سید مرتضی سبزقبا ‌به عنوان يكی از اعضای هيأت انتخاب و هيأت داوران بخش مسابقه ی فیلمنامه نویسی ششمین جشنواره ی هنر مقاومت (پایتخت پنجره ها) انتخاب شد.

به گزارش روابط عمومی حوزه ی هنری مرکز آبادان، دبیرخانه ی ششمین جشنواره ی هنر مقاومت، اسامی داوران بخش های مختلف مسابقه ی جشنواره ی ششم را اعلام کرد.

در بخش مسابقه ی فیلمنامه نویسی این جشنواره، مسعود رمضانی، سید وحید طباطبائیان و سید مرتضی سبزقبا، انتخاب و داوری فیلمنامه های جشنواره ی "پایتخت پنجره ها" را برعهده دارند.

گفتنی است که دوره ی ششم جشنواره ی "پایتخت پنجره ها" در هفته ی پایانی مهرماه سال جاری، با اجرای برنامه های هنری و نشست های تخصصی آغاز می شود و برگزیدگان مسابقه ی جشنواره در رشته های شش گانه ی هنری (عکس، شعر کلاسیک، شعر نو، داستان، فیلمنامه و نمایشنامه خوانی)، 1 آبان ماه 1393 در آیین اختتامیه ی جشنواره معرفی می شوند.

ششمین جشنواره ی هنر مقاومت (پایتخت پنجره ها) به همت حوزه ی هنری استان خوزستان، مرکز آبادان و با مشارکت سازمان ها، نهادها و ادارات شهرستان با هدف گرامیداشت دفاع مقدس و شکست حصر آبادان، در آبادان برگزار خواهد شد.

در حوزه ی هنری استان خوزستان بخوانید.
در ایسنای خوزستان بخوانید.
در خوزنیوز بخوانید.
در ایکنا بخوانید.

یا حق.


برچسب‌ها: سید مرتضی سبزقبا, داور بخش مسابقه ی فیلمنامه نویسی ششمین جشنواره ی ه, پایتخت پنجره ها, آبادان 1393
+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم مهر 1393ساعت  2:46 بعد از ظهر  توسط  سید مرتضی سبزقبا  | 

    سید مرتضی سبزقبا(کارگردان) و محمد رضا صانعیان(بازیگر) در پشت صحنه ی فیلم

                    پوستر جشنواره ی نکوداشت هفته ی دفاع مقدس دانشگاه شهید چمران اهواز-مهرماه 1393

در مراسم پایانی جشنواره ی فرهنگی، هنری نکوداشت هفته ی دفاع مقدس، پس از نمایش فیلم های فیلمسازان برتر این عرصه، از آن ها تقدیر به عمل آمد.

در این جشنواره، فیلم "برای او" نمایش داده شد و لوح تقدیر فیلمساز برگزیده ی جشنواره ی فرهنگی، هنری نکوداشت هفته ی دفاع مقدس به سید مرتضی سبزقبا و تنی چند از دیگر فیلمسازان این عرصه تعلق گرفت.

در جشنواره ی فرهنگی، هنری نکوداشت هفته ی دفاع مقدس، که به همت معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه شهید چمران اهواز برگزار شد، شماری از آثار سینمای ایران شامل فیلم های سینمائی، مستند و کوتاه ایرانی، به نمایش درآمدند و با حضور کارگردان ها و عوامل سازنده ی فیلم ها، نشست های تخصصی و جلسات نقد و بررسی آثار اجرا شد.

فیلم "برای او" به نویسندگی و کارگردانی سید مرتضی سبزقبا، پیش از این 12 جایزه از جشنواره های سینمائی دریافت کرده است و در جشنواره های مختلف بین المللی همچون؛ بیست و نهمین جشنواره ی بین المللی فیلم کوتاه تهران، چهل و دومین جشنواره ی بین المللی فیلم رشد تهران، دوازدهمین جشنواره­ ی بین­ المللی فیلم مقاومت کرمان، پنجمین جشنواره­ ی بین المللی فیلم کوتاه GULF دبی، پنجمین جشنواره­ ی بین­ المللی فیلم کوتاه FICBUEU اسپانیا، دومین جشنواره­ ی بین­ المللی فیلم کوتاه PUNE هندوستان، و نیز دوازدهمین جشنواره ی فیلم Third Eye هندوستان به نمایش درآمده است.

فیلم "برای او" در حوزه ی هنری استان خوزستان تهیه و تولید شده است.

گفتنی است که در بخش فیلم‌های سینمایی این جشنواره از محمدعلی باشه‌ آهنگر و دانش اقباشاوی و در بخش مستند و داستانی از فرید دغاغله، مهدی طرفی، عباس امینی، محسن استاد علی، الهام حسین ‌زاده، آرش کوردسالی، محمود رحمانی، رضا عبیات، محمد حسین مهدویان، سید مرتضی سبزقبا، حبیب باوی‌ ساجد و بهزاد وزیری با اهدای لوح تقدیر قدردانى شد.

لازم به ذکر است که جشنواره ی فرهنگی، هنری نکوداشت هفته ی دفاع مقدس از 5 تا 11 مهرماه 1393 در دانشکده ی علوم و اقتصاد دانشگاه شهید چمران اهواز برگزار شد.

در ایستای خوزستان بخوانید.
در دز ان ان بخوانید.

یا حق.


برچسب‌ها: سید مرتضی سبزقبا, جشنواره ی فرهنگی هنری نکوداشت هفته ی دفاع مقدس, لوح تقدیر
+ نوشته شده در  جمعه یازدهم مهر 1393ساعت  12:34 بعد از ظهر  توسط  سید مرتضی سبزقبا  | 

      برای اوسید مرتضی سبزقبا، امیر علی ویسی و هادی ساعد محکم پشت صحنه ی فیلم

فیلم کوتاه "برای او" به کارگردانی سید مرتضی سبزقبا، در جشنواره ی فرهنگی، هنری نکوداشت هفته ی دفاع مقدس دانشگاه شهید چمران اهواز اکران خواهد شد.

در این جشنواره، که به همت معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه شهید چمران اهواز برگزار می شود، شماری از آثار سینمای ایران شامل فیلم های سینمائی، مستند و کوتاه ایرانی، به نمایش درمی آیند.

فیلم "برای او" ساخته ی سید مرتضی سبزقبا، که پیش از این در جشنواره های مختلف داخلی و خارجی حضور داشته است، دهم مهر ماه 1393، در محل تالار دانشکده ی اقتصاد و با حضور فیلمساز به نمایش درمی آید.

این فیلم، جایزه ی بهترین فیلم جشنواره ی "سکانس بیداری" آبادان، جایزه ی بهترین فیلم جشنواره ی "روایت سرخ" تهران، جایزه ی بهترین فیلم جشنواره ی منطقه ای سینمای جوان "افلاک" خرم آباد، جایزه ی بهترین فیلم نخستین جشنواره فیلم "ایران 1404" تهران، و نیز جایزه ی بهترین فیلم هفتمین جشنواره ی فیلم کوتاه "وارش" بابل را دریافت کرده است.

فیلم "برای او" به نویسندگی و کارگردانی سید مرتضی سبزقبا، و در حوزه ی هنری استان خوزستان تهیه و تولید شده است.

گفتنی است فیلم های جشنواره ی فرهنگی، هنری نکوداشت هفته ی دفاع مقدس، هر روز از ساعت 10 تا 12 و 16 تا 18 در محل تالار دانشکده ی علوم و تالار دانشکده ی اقتصاد دانشگاه شهید چمران اهواز نمایش داده می شوند و پس از آن نیز نشست تخصصی با موضوع "ایده" با حضور منتقد، کارگردان ها و کارشناسان برگزار می شود.

در حوزه ی هنری استان خوزستان بخوانید.
در دز ان ان بخوانید.

یا حق.


برچسب‌ها: سید مرتضی سبزقبا, فیلم برای او, جشنواره ی فرهنگی هنری نکوداشت هفته ی دفاع مقدس, دانشگاه شهید چمران اهواز
+ نوشته شده در  یکشنبه ششم مهر 1393ساعت  11:31 قبل از ظهر  توسط  سید مرتضی سبزقبا  | 




در عرصه ی وسیع زندگی، گاه فرازی هست و گاهی فرودی. از پس تمام لحظه های "بودن" گاه شور و سروری متولد می شود و گاه نیز غمی و اندوهی. این همه، احساسات و تجربه های طبیعی زندگی انسان است و شایسته اگر این است که آدمی تمام ابعاد زندگی را "زندگی" کند، پس تجربه ی طیف وسیعی از احساس ها نیز توسط او، امری اجتناب ناپذیر است. نمی توان در کنجی از پروسه ی "زیستن"، عزلت گزید و تجربه های احساسی متفاوتی را از سر گذراند. وسعت احساسی انسان، از حجم زیستن در گوشه گوشه ی پروسه ی "زندگی" سرچشمه می گیرد. این البته روشن است که اگر سرچشمه گِل آلود باشد، "اصالت" از احساس آدمی رَخت برمی بندد و جای آن را، ابتذال و میان مایگی پُر می کند. اصالت احساس، از اصالت اندیشه نشأت می گیرد. آن کس که صاحب اندیشه ای اصیل نیست، مالک احساسی اصیل هم نخواهد بود.

آن چه به نام "اندوه" و آن چه که به نام "سرور" می نامیم و می شناسیم، در مبحث مهمی چون "اصالت" مجالی برای عیارسنجی می یابند. عمق احساس آدمی با کنکاش و جستجوی او در کوچه پس کوچه های معرفت شناسی زندگی رابطه ای مستقیم دارد. میزان اصالت احساس آدمی، متاثر از میزان "معرفت" و "شناخت" آدمی درباره ی پدیده های پیرامون و دنیای اطراف اوست. پس اصالتِ شادی و سرور، و اصالتِ غم و اندوه انسان، به "اصالت احساس" او و اصالت احساس او نیز به "اصالت اندیشه" ی او مربوط است. به همین دلیل است که برخی اندوه ها و بعضی شادی ها، بی اهمیت و ناپایدار، و در برخی موارد حتی مبتذل اند. پس در انسان های مختلف طیفی از شادی، و طیفی از اندوه وجود دارد که گاه اصالت دارند و گاه بی اصالت اند. هم چنان که برخی انسان ها صاحب شادی و اندوهی اصیل اند، برخی نیز دارای شادی و اندوهی مبتذل اند.

قصد دارم درباره ی "اندوه" سخن بگویم. نه آن اندوهی که آدمی را به وادی سهمگین انزوا و انفعال هل می دهد و او را در مسیر زندگی اسیر و در بند می کند، بل که می خواهم از اندوهی بگویم که انسان را عمق می بخشد و آدمی را به تفکر و تاملی دیگر وامی دارد و او را به تکاپو و جستجو در کنه پدیده های عالم هستی دعوت می کند. اندوهی این چنین، اگر چه احوالات آدمی را گاه حتی پریشان می کند و بر حیرت او در جهان مادی می افزاید، اما با ابزار صبر و شکیبائی، و با کنکاش و گاه تجدیدنظری مجدد در درک و کشف عرصه ی دانش و هنر و معرفت، او را به سرچشمه های زلال حقیقت رهنمون می کند. این اندوه، هرگز به انفعال آدمی منجر نخواهد شد. غیر از این اگر باشد، آن اندوه، اندوهی بی اهمیت و مبتذل است که انسان را از نعمت تفکر و تامل و کوشش و جوشش در مسیر درک و کشف حقیقت باز می دارد. و مباد آن که آدمی صاحب اندوهی مبتذل باشد. اندوهی که اصالت ندارد. اندوهی که آدمی را به موجودی حقیر و کوته نظر تبدیل می کند. "اصالت" اندوه انسان، بر اساس "اصالت" در اندیشه و جهان بینی او شکل می گیرد.

ابزار دست یابی به اصالت اندیشه، دانش و ایمان و هنر است. هر چه سهم انسان از این سه، بیشتر باشد عمق اندیشه ی او در دریای وسیع حقیقت بیشتر خواهد بود. اگر شایسته این است که آدمی به اندازه ی وسع اش، حجم بیشتری از زندگی را زندگی کند، درک لحظه های همراه با اندوه و نیز تجربه ی لحظه های شادی، برای او اجتناب ناپذیر است. هیچ انسانی نمی تواند از غم و اندوه و شادی و سرور بگریزد. اما اگر در جهت پرورش اندیشه و جهان بینی خویش تلاشی نکند، هر آن چه که از اندوه و شادی این جهان نصیب اش می شود، در خوش بینانه ترین حالت زودگذر و بی اهمیت و ناکارآمد، و در بدبینانه ترین شکل آن مبتذل است. می توان به اصالت اندوه و اصالت شادی بیاندیشیم و برای دست یابی به این مهم، به کنکاش و جستجوئی عمیق تر در وادی دانش و ایمان و هنر بپردازیم. در آن حال؛ اندوه هم اگر مهمان مان می شود، بی اهمیت و مبتذل و زیان بار نخواهد بود. بارها پیش آمده است که سخن و یا قضاوت کسی که از اندوه یا سرور او نشات گرفته است را باور نکرده ایم. دلیل اش در همین نکته ی اساسی نهفته است که احساسِ متاثر از اندوه و یا سرور او اصالتی نداشته است. ازین حیث است که اجازه داریم از برخی احساس ها و نطرات ناشی از اندوه و یا سرور برخی اشخاص، بگذریم و جدی شان نگیریم. آن جا جائی ست که سرچشمه گِل آلود است و حق داریم که برای این چنین سخن، نظر و احساسی، ارزشی قائل نباشیم، زیرا که نباید فراموش کنیم که: "اصالتِ" احساس، زائیده ی "اصالتِ" اندیشه ی انسان است.

اگر گاهی اندوه به سراغ مان می آید، به جای فرار از آن، به این بیاندیشیم که آن اندوه به چه میزان اصالت دارد. اگر ندارد رهایش کنیم و اگر دارد، قدرش را بدانیم. از پسِ تجربه و درک اندوهی این چنین، ما بزرگ تر و وسیع تر از قبل خواهیم شد. اگر به اندوهی اصیل دچار شدید، در آن شناور شوید. بی شک مبارک خواهد بود. اندوه اصیل و البته شادی اصیل، دو نعمت و موهبت الهی اند.   

یا حق.          


برچسب‌ها: سید مرتضی سبزقبا, درباره ی اندوه, شادی و اصالت شان
+ نوشته شده در  دوشنبه دهم شهریور 1393ساعت  9:35 بعد از ظهر  توسط  سید مرتضی سبزقبا  | 

 همایون شجریان

حرف آخرم را همین ابتدای کلام بی مقدمه می گویم و آن هم این که: او همایون شجریان است.

سال ها پیش از این، پدرش تمام اندوخته های آواز ایرانی و زیبائی شناسی آن را از تمام هنرمندانی که می توانست بیاموزد، آموخت، و اضافه ها و افزودنی های بی جا یا ناکارآمد دیروز را از آواز امروز زدود، و با هوش شگفت انگیز و استعداد خدادادی و صدای فوق العاده اش گره زد و به جامعه ی هنری و مردم هنردوست و نسل های پس از خود، هدیه کرد. پدر او خود نقطه ی عطفی شگرف در تاریخ موسیقی و آواز ایرانی است. پدر او محمد رضا شجریان، خود معیار و شاخص بارزی در اصول و قواعد زیبائی شناسی آواز ایرانی ست. او شاگرد و فرزند کسی است که اسطوره ی آواز ایرانی است. همایون شاگرد و فرزند هنرمندی ست که بهترین و شگفت انگیزترین آثار آوازی تاریخ موسیقی ایرانی را خلق کرده است. پس شاگرد و فرزند شجریان بودن، خود توأمان امری سهل و دشوار است، به خصوص آن که برای همایون شجریان از قرار، قرار بر آن نبوده که او هم همچون بسیاری دیگر از فرزندان هنرمندان بزرگ، همواره زیر سایه ی بزرگ پدر، فقط نقشی چون پسر یک هنرمند بزرگ را ایفاء کند و نامی چون "فرزند اسطوره ی آواز ایرانی" را با خود یدک بکشد، بل که قرار آن بوده که او با درک تمام آموخته ها و اندوخته های پدر، و با هوشمندی و ذکاوت خویش، و با صدای جذاب و شیرین و سحرانگیز خود، مهارت و هنر خویش در آواز و موسیقی ایرانی را به جامعه ی هنری و مردم هنردوست تقدیم کند. پس از ابتدا راه دشواری در پیش داشته است. سال هاست که نقش و تاثیر بزرگ و سترگ هنرمندی چون استاد محمد رضا شجریان بر شیوه و روش آواز ایرانی سایه انداخته است. این البته امری طبیعی است؛ چرا که همچنان که گفتیم او و آواز او، عصاره ی تمام اصول زیبائی شناسی آواز ایرانی است.

اما همایون هم ویژگی های منحصر به فردی دارد که ما را وامی دارد تا درباره ی آینده ی روشن اش، به واسطه ی این صدای پرقدرت و در عین حال زیبا و شیرین اش، بیش از این امیدوار باشیم. به این مهم نیز، جسارت و شجاعت اش در کشف راه های تازه و ناب در شیوه ی آوازخوانی بدیع اش، تکنیک ها و شیوه ی ادای صحیح کلمات و تحریرهای لطیف اش، سواد و بینش موسیقیائی آکادمیک و تجربی اش، توانائی ها و مهارت های نوازندگی و آهنگسازی های گاه و بی گاه اش، و نیز تجربه های متفاوت و متنوع اما موفق اش در مجموعه آثاری که تا به حال از او منتشر شده است را بیافزائید تا ببینید با چه هنرمند بزرگی مواجه هستیم. او همایون شجریان است. همایونی که فرزند و شاگرد بزرگ ترین استاد آواز ایرانی است. اما آن چه که تا به حال از هنر او دیده و شنیده شده است، گواه و شاهدی بر این مدعاست که همایون بعد از سال ها ممارست، کوشش و درک و کشف آموخته ها و اندوخته های پدر، و پس از سال ها آموختن و تجربه کردن، حالا کم کم از زیر سایه ی البته پربرکت و مبارک هنر و نام پدر، با فروتنی مثال زدنی اش بیرون آمده و چون ماهی در آسمان موسیقی و آواز ایرانی خوش درخشیده است. او راه دشواری را پیموده تا به این "مرتبه" دست یافته است.

او همایون شجریان است. نام معتبرش از پس نام سترگ پدرش محمد رضا شجریان نازنین طلوع کرده است. این طلوع فرخنده و این شکوه خجسته، بر همه ی علاقه مندان موسیقی و آواز و فرهنگ و هنر ایران زمین مبارک باد. اگر بر این همه، گواه دیگری مطالبه می کنید، و اگر بر آن چه که گفتم و آن چه که نوشتم شاهدی طلب می کنید، از میان آثار درخشان او، فقط یکی را بشنوید تا بدانید بار دیگر، یک اتفاق تاریخی بزرگ در تاریخ آواز ایرانی، رقم خورده است. اتفاق اول خود شجریان بزرگ است و حالا اتفاق دیگر همایون شجریان. اگر تا به حال گاهی برخی ها با شک و تردید و محافظه کاری، قضاوت درباره ی هنر و مهارت و هوش سرشار، و صدای جذاب و لطیف و خدادادی همایون را به تاخیر می انداختند تا نکند پیش بینی شان نادرست از آب دربیاید، حالا با قاطعیت و با آسودگی خاطر می توان همایون شجریان را اتفاقی بزرگ بعد از نقطه ی عطفی چون پدرش در آواز ایرانی برشمرد. برای درک این مهم آن چنان که گفتم فقط کافی ست تا یکی از آثار او را بشنوید. اثری که فروردین ماه امسال، به بازار عرضه شد و تا به حال همچنان هر هفته پرفروش ترین اثر بازار موسیقی کشور محسوب می شود. این اثر ارزشمند از این حیث هم، اثری تاریخی است. " نه فرشته ام، نه شیطان ". این نام همان اثری است که همایون را بیش از پیش در قالب هنرمندی به نام "همایون شجریان" تثبیت کرد. همایون شجریان، "همایون شجریان" است، و این در حالی است که همچنان استاد محمد رضا شجریان هم "استاد محمد رضا شجریان" است. اینجا آن جائی ست که دو پادشاه در یک اقلیم می گنجند. اینجا آن جائی ست که نام همایون هم به اعتبار و ارزش موسیقی و آواز ایرانی می افزاید. پس سایه ی پربرکت محمد رضا شجریان بر هنر و آواز ایرانی، و بر همه ی علاقه مندان و فرهنگ دوستان ایران و جهان مستدام باد.

راستی اگر تا به حال غفلت کرده اید و او را نشنیده اید، از این پس بشتابید و همایون را بشنوید تا در این وانفسای عجیب جهان پیرامون مان، گوهر ناب دیگری را دریابید، که اگر دریابید بی شک دُر یابید.

"نه فرشته ام، نه شیطان" را فراموش نکنید. همایون را نیز. یادمان نرود که: او همایون شجریان است.

 همایون شجریان

یا حق.                


برچسب‌ها: سید مرتضی سبزقبا, همایون شجریان, استاد محمد رضا شجریان, نه فرشته ام نه شیطان
+ نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم مرداد 1393ساعت  3:30 قبل از ظهر  توسط  سید مرتضی سبزقبا  | 

               پوستر فیلم
                    پوستر سیزدهمین جشنواره ی بین المللی فیلم مقاومت

فیلم کوتاه "آن ها" به کارگردانی سید مرتضی سبزقبا به بخش مسابقه ی سیزدهمین جشنواره ی بین المللی فیلم مقاومت راه یافت.

به گزارش روابط عمومی سیزدهمین جشنواره ی بین المللی فیلم مقاومت، هیئت انتخاب جشنواره متشکل از آقایان عبدالله باکیده، علی محمد قاسمی، هادی مقدم دوست، مهدی جعفری و خانم نرگس آبیار از میان 171 فیلم کوتاه که به دبیرخانه ی جشنواره ارسال شده، 34 اثر را برای حضور در بخش مسابقه ی فیلم کوتاه جشنواره ی بین المللی مقاومت انتخاب و معرفی کردند.

فیلم کوتاه "آن ها" به نویسندگی و کارگردانی سید مرتضی سبزقبا، پیش از این در دهمین جشن تصویر سال تهران، سومین جشنواره ی فیلم و فیلمنامه نویسی بسیج خوزستان، سومین جشنواره ی ملی فیلم کوتاه بسیج تهران، نهمین جشنواره ی بین المللی فیلم کوتاه MOUNTAIN, ZAKOPANE لهستان، سومین جشنواره ی بین المللی فیلم کوتاه PUNE هندوستان، سومین جشنواره ی بین المللی فیلم کوتاه JAIPUR هندوستان، بیست و چهارمین جشنواره ی بین المللی فیلم کوتاه MEDIAWAVE مجارستان، و بیست و نهمین جشنواره ی بین المللی فیلم کوتاه BLACK آلمان حضور داشته و به نمایش درآمده است.

فیلم "آن ها"، روایتگر زندگی مردمانی است که در طول 8 سال، با شکیبایی و بردباری بی مانندشان پایداری نمودند و در برابر جنگی ناخواسته و نابرابر کمر خم نکردند و سر فرود نیاوردند. این فیلم ادای دینی است به مردم شریف دزفول، که با صبر و استقامت شان در برابر ظلمی بزرگ ایستادند و از خود و ناموس و وطن شان دفاع کردند.

در فیلم "آن ها"، علیرضا خداداد، عظیم سبزقبا، مهدی شریفی، علیرضا کلیددار، فاطمه سیاح طرفی و علی نوری ایفای نقش کرده اند و حوزه ی هنری استان خوزستان نیز تهیه و تولید این فیلم را برعهده داشته است.

اسامی عوامل دیگر فیلم "آن ها" به این شرح است: نویسنده و کارگردان: سید مرتضی سبزقبا- تصويربردار: امير علی ويسی- تدوين و صداگذاری: فريد دغاغله- صدابردار: ارسطو مفاخری- طراح صحنه، لباس و گریم:حميد نورآبادی، رضا چراغ چشم- عكاس: امین نظری- تصويربردار پشت صحنه: حجت کایدخورده- دستیار تدوین: لیلا کرامت- دستيار تصويربردار: مهدی پيوسته، رضا خاقانی- منشی صحنه: فاطمه سياح طرفی- مدیر توليد: حسين عليزاده- مجری طرح: مرکز آفرینش های هنری دزفول (علیرضا مهدویان پور).

گفتنی است که سید مرتضی سبزقبا پیش از این در دوره ی قبلی این جشنواره، با فیلم کوتاه "برای او"، در بخش مسابقه ی دوازدهمین جشنواره ی بین المللی فیلم مقاومت حضور داشته است.

لازم به ذکر است که سیزدهمین جشنواره ی بین المللی فیلم مقاومت اواخر شهریورماه و اوایل مهرماه 1393 (هفته ی دفاع مقدس) در تهران برگزار خواهد شد.

اسامی فیلم های بخش مسابقه ی جشنواره را در سایت جشنواره ی فیلم مقاومت بخوانید.
-صفحه ی اختصاصی فیلم "آن ها" در سایت جشنواره ی فیلم مقاومت

در اداره ی کل امور استان ها و مجلس حوزه ی هنری بخوانید.
در حوزه ی هنری استان خوزستان بخوانید.
در ایسنای استان خوزستان بخوانید.
در باشگاه خبرنگاران بخوانید.
در خبرگزاری ایسنا بخوانید.
در خوزستان امروز بخوانید.
در خبرگزاری پانا بخوانید.
در سینما خبر بخوانید.
در بانی فیلم بخوانید.
در هنر آرتنا بخوانید.
در خوزنیوز بخوانید.
در مهر بخوانید.

 
یا حق.


برچسب‌ها: سید مرتضی سبزقبا, فیلم آن ها, سیزدهمین جشنواره ی بین المللی فیلم مقاومت
+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم تیر 1393ساعت  1:41 بعد از ظهر  توسط  سید مرتضی سبزقبا  | 

    

او همچنان صدای خوبی دارد،
اما کاش هیچ وقت صدای خوبی نمی نداشت. این نکته را سال ها قبل نیز گفته ام که از منظر اصول زیبائی شناسی، او صاحب صدائی زیباست. اما واقعیت این است که همین صدای خوب پاشنه ی آشیل او نیز هست. چگونه؟ خواهم گفت
.

کاش او صاحب صدائی خوب نبود اما به جای آن به اصول، قواعد و مهارت های زیبائی شناسانه ی حرفه اش، تسلط می داشت. هر چند این دو با هم منافاتی ندارند و او یا هر شخص دیگری می تواند هر دو را با هم یک جا در اختیار داشته باشد، اگر البته از موهبت الهی اول بهره مند بوده باشد. صدای خوب یک موهبت خدادادی است، اما مهارت ها و اصول زیبائی شناسی حرفه ی ایشان اکتسابی است. او مورد اول را بی اختیار در اختیار دارد، اما مورد اکتسابی دیگر را بدون شک در چنته ندارد و همین مساله بزرگترین نقطه ی ضعف اوست. او تصور می کند صدای خوب اش تمام نقطه ضعف های احتمالی اش را برطرف می کند، پس هیچ وقت برای رفع اشتباهات و کمبودهای خود تلاشی نمی کند. او به همین دلیل ساده، دچار اعتماد به نفسی کاذب شده است که او را از شناسائی و برطرف کردن ضعف های خود بازمی دارد.

او بدیهی ترین اصول حرفه ی "گزارشگری" خود را رعایت نمی کند. ایجاز را نمی داند و نمی شناسد. در گزارش های خود، تا جائی که می تواند حرف می زند اما تا جائی که می تواند گزارش نمی کند. او می داند که صدای خوبی دارد، پس دائم این صدا را به رخ مخاطبین اش می کشد. حتی اگر جمله ای که بر زبان می آورد جزء بدیهی ترین مسائل جهان فوتبال و مستطیل سبز باشد، باز به گونه ای درباره ی آن نکته با هیجان بسیار صحبت می کند، که انگار اولین بار او این مهم را در طول تاریخ بشریت کشف کرده است. گاه آنچنان اطلاعات خود درباره ی بازیکنان دو تیم را به رخ تماشاگر می کشد، که اساسن فراموش می کند که باید به گزارش بازی بپردازد. حاشیه ها را بیش از خود بازی جدی می گیرد. درباره ی توانائی های برخی بازیکنان آنچنان اغراق می کند که مخاطب به انسان بودن بازیکن مورد نظر شک می کند و او را روباتی هوشمند تصور می کند. گاه نیز در مورد ضعف ها و اشتباهات بازیکنی دیگر چنان سخن می گوید که مخاطب در مورد هوش بازیکن مذکور دچار تردید می شود.

او صدای خوبی دارد اما همین صدا و آگاهی اش در این مورد، او را به وادی دشوار "خودشیفتگی" هُل داده است. او خود در این مورد مقصر است. افراد بسیار دیگری هم وجود دارند که صدای خوبی دارند و خود نیز به این امر واقف اند، اما خود را درگیرودار زیبائی خدادادی صدای خویش گرفتار نکرده اند تا دچار خودشیفتگی و اعتماد به نفس کاذب نشوند. اما او گرفتار اعتماد به نفس کاذب خویش است.

او در تمام طول زمان بازی، به زعم خود تلاش می کند خود ستاره ی بازی باشد. او برای دستیابی به این مهم، تمام آن چیزی که در چنته دارد را به میدان می آورد. او در اوج هیجان و تحرک بازیکنان و گردش توپ در میدان، سکوت می کند. وقتی بازی به آرامی در جریان است، به شکلی با هیجان حرف می زند که مخاطب به مهارت و دانش خود درباره ی درک ریتم بازی تردید می کند. اصطلاحات تازه خلق می کند. ترکیبات نو به وجود می آورد، اما لحظه ای به این فکر نمی کند که برخی از این ترکیبات و اصطلاحاتی که می سازد، اساسن از نظر دستور زبان فارسی نادرست اند. در مورد یک موضوع، جمله های متنوع به کار می برد. زمان زیادی را به توضیح یک موضوع کوچک و نه چندان بااهمیت اختصاص می دهد. می داند که مخاطب از جملات قصار لذت می برد و استقبال می کند، پس در تمام طول نود دقیقه ی بازی تلاش می کند تا مکرر جملات قصار بر زبان جاری کند. غافل از این که راز ماندگاری جمله های قصار این است که هر از گاه و در موقعیت های مناسب، و یا در وقت نیاز و یا به بهانه های شرایط خاص به مخاطب عرضه شوند. از ابتدا تا انتها کوشش می کند تا این بار جملات قصار بیشتری به کار بگیرد. او با خودش نیز رقابت می کند. او همه ی این رفتارهای عجیب و غریب را به این دلیل انجام می دهد تا به جای بازیکنان هر دو تیم، او خود ستاره ی میدان باشد.

او اعتماد به نفس کاذب شگفت انگیزی دارد. او گمان می کند برخلاف بازیکنان که امکان خطا و اشتباه برای شان وجود دارد، از هرگونه خطا و اشتباهی در امان است. او پشت میکروفن اش جولان می دهد و صندلی اش را مکان امنی برای خویش تصور می کند. پس دائم حرف می زند و دچار این توهم می شود که اگر بهترین بازیکن جهان نیز هر از گاه مرتکب اشتباهی می شود، او با نشستن بر صندلی قدرت اش، از هر نوع خطا و اشتباه مصون است و مصون می ماند. او قرار نیست در محوطه ی جریمه توپ را بدون خطا از مهاجم حریف برباید. او قرار نیست ضربه ی پنالتی دقیقه ی نود تیم اش را به گل تبدیل کند. او قرار نیست ضربه ی سر مهاجم حریف را بدون لغزش مهار کند. پس چون در نقطه ی امنی از میدان!!! قرار گرفته است، بی پروا و با اعتماد به نفسی فوق العاده بر مرکب سخن سوار می شود و باشجاعت با سرعتی عجیب می راند. به همین دلیل گاه ادبیات اش با هیچ کدام از فرهنگ لغات فارسی نسبتی برقرار نمی کند. انگار نه انگار که اگر درباره ی ادبیات فارسی تخصصی ندارد اما به هر حال این زبان، زبان مادری اوست و طبیعتن نمی بایست این چنین اشتباهات فاحشی را در به کارگیری اصطلاحات و ترکیبات اش مرتکب شود.

او صدای خوبی دارد، اما کاش هیچ وقت صدای خوبی نداشت. این امتیاز خدادادی که خود ایشان در کسب آن هیچ نقشی نداشته است، به پاشنه ی آشیل اش تبدیل شده است تا جائی که شخصیت او را نیز تحت تاثیر قرار داده است. "خودشیفتگی" و "خودباوری کاذب" او حالا دیگر سال هاست که بخشی از شخصیت او را تشکیل داده است. او گاه به مربی یک تیم پیشنهاد تعویض فلان بازیکن را ارائه می دهد و جالب تر این که بازیکن جایگزین را نیز به مربی معرفی می کند. به بازیکنان صفت هائی غریب می بخشد. تلاش می کند تا آن چه را که به عنوان نظر شخصی و یا اصطلاحات ابتکاری مطرح می کند، به نام خویش ثبت و ضبط کند. به این منظور هر کدام از این جمله ها را بارها و بارها، و پشت سرهم بر زبان می آورد تا به حافظه و ذهن مخاطب بسپاردشان. او نمی داند که اتفاقن راز ماندگاری برخی از این اصطلاحات ابتکاری در این است که گزارشگر بر آن تاکید چندانی نکند و به آن اصرار زیادی نورزد. او گزارشگر باهوشی هم نیست.

جواد خیابانی متاسفانه گزارشگر خوبی نیست، بل که به معنای زیبائی شناسی اش - و نه به معنای اخلاقی اش- گزارشگر بسیار بدی است. جواد خیابانی صدای خوبی دارد اما گزارشگر بسیار بدی است، حتا به مراتب بدتر از گزارشگری همچون علی رضا علی فر. این نکته را قبلن نیز گفته ام که او صدای خوبی دارد اما ضعف های بی شمارش آن چنان است که اگر همین امروز خود را از این حرفه بازنشسته کند، صدچندان خویش را از زیان و نسیان دور نگه داشته است. هر وقت که راه ضرر را سد کند، از منفعت اش انبوهی بهره مند خواهد شد.

وسعت ضعف های این گزارشگر به حدی است که از حوصله ی این مطلب و این وبلاگ خارج است. این مطلب طولانی شد و دلیل اش نیز بررسی بخش اندکی از ضعف های ایشان است. کاش جواد خیابانی صدای خوبی نمی نداشت اما به اصول، قواعد و مهارت های زیبائی شناسانه ی حرفه اش، تسلط می داشت. او می داند که صدای خوبی دارد و "خودشیفتگی" و "اعتماد به نفس کاذب" اش ناشی از همین آگاهی ست.

گاه "آگاهی" به "دانائی" منجر نمی شود.

یا حق.  
         


برچسب‌ها: سید مرتضی سبزقبا, درباره ی گزارشگر فوتبال, جواد خیابانی
+ نوشته شده در  سه شنبه سوم تیر 1393ساعت  6:36 بعد از ظهر  توسط  سید مرتضی سبزقبا  |